2.12.2009 - UYKUSUZ

UYKUSUZ

Sesini duyabiliyorum şimdi, kuytu derinliklerde kilitli

Saydam kafesinde bir kobay ve soğuk çekmecelerde bir ceset

Yozlaşmış yargılarınla buradasın, kırılıp birleştirilmiş zihninle

Ve tozlu aynalardan bulup çıkardığın yaşlanmayan yüzünle

Hep özlediğim kadar güzelsin şimdi, hiç olmadığın kadar soğuk

Ve sayfalar dolusu yalnızlık, takvimler boyu zamandan sonra ilk defa

Uzun bacaklı bir örümcek dokunuşu tenimde

Geceler boyu gidip gelen kabuslar, terli bedenimde acılar

yatağımda bir düşman sıcaklığı ve bir ceset soğukluğu içimde

sesini duyabiliyorum hala, tatlı bir düş gibi iki kabus arasında

sessizce ağlamayı bıraktım, haykırıyorum artık

gitgide kısalan narkoleptik uykularımda

19.11.2009 - 365 GÜN ÖNCE...

Bugün Tuğba ile ilk MSN sohbetimizin yıldönümü.

Bir yıl önce doldurdu içimi, aşkın tatlı heyecanı, sevmenin sıcaklığı ve sevildiğini sanmanın güzelliği.

Henüz birbirimizi yalnızca bilgisayar ekranlarında görmüşken, henüz sadece sessiz ve anlamının sıcaklığını taşımaktan aciz sözcükler paylaşmışken, duygular coşkulu, zihinler temkinli, parmaklar titrek ve yürekler heyecanlıyken, mantık ötesi bir çekim ve güçlü bir güven kurulmuştu aramızda.

Henüz o ilk sohbette, Ankara - İstanbul arasında gidip gelen o ilk sözcüklerde, birbirimize sorduğumuz sorularda, verdiğimiz cevaplarda ve utangaç tavırlarla tekrarlanan iltifatlarda kesinleşmişti aslında, mesafelerin ayrıdığı bedenlerimizde ve farklı alemlerde farklı hayatları yaşayan ruhlarımızda, herşeye rağmen birbirini tamamlayan parçalar vardı aslında.

Yalnızlığımız, mutsuzluğumuz, aşkı tanımlayışımız ve arayışımız...

Bu benim çocuk kalbimde bitmeyecek bir aşkın, sönmeyecek bir ateşin, dinmeyecek bir acının ilk adımıydı galiba.

4.11.2009 - GÜN VE GECE

GÜN VE GECE

Kısacık ömürlerimizi çaldı zamandan

Hep birbirini kovalayan akreple yelkovan

İçimizde acıyan izler bıraktı sonra

Uzun geceler dolusu yıldız ve yürekler dolusu yalan

Takvimler ihanet etti bizlere

Mevsim hiç dönmüyordu bahara

Dünümüz unutkan güncelere emanetti artık

Yarınımız kader dediğimiz yalana

Gün geceye döndü yeniden

Karanlık en çirkin yüzünü gösterdi bize

Yalnızlık hiç de anlamlı değil artık

Yaşamak ve ölmek de öyle

18.10.2009 - RÜYA...

Dün sabah rüyamda Tuğba'yı gördüm...

Onu düşünmeden ve özlemeden geçen bir günüm bile yok ama rüyalarımda beni ziyaret etmesi sık gerçekleşen bir olay değil. uzun zaman olmuştu onu düşlerime konuk etmeyeli...

karanlık bir yerde, bir bilgisayarın başındaydım. evim ya da bir kafe ? emin değilim. posta kutumu açmış, onun bir zamanlar bana yazdığı aşk dolu mesajları tekrar tekrar okuyor, onun bana gönderdiği güzel fotoğraflarına bakıyordum.

sonra birden bire o belirdi yanımda. ekrana ve bana baktı sırayla. heyecanlandım ama nedense şaşırmadım yanımda olmasına. bir sandalye çekip oturdu ve geçmişten, bugünden, yarından konuşmaya başladık. anımsadığım kadar sıcak, samimi ve güzeldi. gülüyordu, mutluydu... teni eskisinden biraz daha koyuydu ama hala göz kamaştırıcı ve kusursuzdu.

biraz sonra yerinden kalktı, karanlığın içinde kayboldu. geri geleceğini bilmenin rahatlığıyla bekledim. yeniden ortaya çıkıp yanıma oturduğunda bu defa üzerinde günlük kıyafetleri yerine kendisine çok yakışan siyah bir gecelik vardı. tatlı sohbetimiz sürerken onu hayran bakışlarla izlemeyi sürdürdüm.

sonra birdenbire önümdeki ekran karardı, "elektrikler kesildi galiba" dedim. sonra ona baktım ve yavaş yavaş kayboluşunu izledim. önce bir hayal, bir silüet gibi saydamlaştı sonra tamamen gözden kayboldu. ve rüya sona erdi.

15.10.2009 - ONU TANIDIĞIMDA ÇOCUKTU...

ONU TANIDIĞIMDA ÇOCUKTU

Onu tanıdığımda çocuktu, düş pembesi yanaklarında suskun bir sihir

Ve uzak bir dünyayı tutuyordu avuçlarında

Tanrıya meydan okurcasına cesurdu, zamana meydan okurcasına umutlu

Görülmeye değer rüyaları vardı uykularında

Yatağıma girip çıktı kaç defa, ölümü içti tükürdü

Uzak zamanları anlattı bana, kendisinin bile gitmediği yerleri

“İnsan bir aynadır” diyordu ve biliyordu

Bütününü unutmuş birer parçaydık ona göre

Gerçeğini kaybetmiş birer yansıma

Ve küller ateşti önceden, bütün ateşler de kül

Zaman ilerledikçe dönen, hep aynı yerden geçen

Evren bir atlıkarıncaydı rüyalarında

Bedenimi delip geçti kaç defa, kollarımda ölüp dirildi

Ve suskunluğunda masallar anlattı bana, gözleri kapalı resimler çizdi

“Şeytan aslında biziz” diyordu, sorgusuz terk edişlere alışkın

yüreği suskun gece misali simsiyah, gözleri gibi karanlık

ölümün zamansızlığından yakınıyordu sadece

“Cehennem de gidilmesi gereken bir yer belki de

ölüm de yaşanması gereken son bir tecrübe

ama geceler yarını beklemek için uzun, günler aşkı keşfetmek için çok kısa,

ve gidilecek o kadar çok yol var ki bu haritada

bir ömür yaşamaya yetmiyor adeta”

26.9.2009 - YENİ DÜNYA...

Kurtarılmaya değer bir şey kalmadı dünyada....

Başını kaldırıp gökyüzüne baksana. Petrol dumanı ve zehir bulutlarıyla dolu atmosferde, gökyüzüne saplanmış çelik kulelerin gölgelemediği bir avuç mavi kaldı mı acaba?

Anla işte, insanlar dünün gerçeklerini, yaşamın güzelliklerini ve insan olmanın inceliklerini çoktan terk ettiler geçmişin solgun yapraklarına ve yeni dünya senin gibi hayalperestler için yaşanacak bir yer değil, hiç kimse için yaşanacak bir yer değil aslında.

Düşünsene, artık SIR diye bir şey kalmadı mesela, göğün yedinci katında camdan gözleriyle bize bakıyor uydular ve her sineğin kanat çırpışı, her çocuğun nefes alışı, her insanın rüyası kaydediliyor bir yerlerde. Uçaklar sesten hızlı, gemiler bir şehir kadar ve şehirler ormanları, dağları, okyanusları tüketerek büyümekteler hala.

Artık hiçbir şey yaratman, hiçbir şey düşlemen, hiçbir şey düşünmen gerekmiyor çünkü doğduğun anda sonsuz tüketim mekanizmasının numaralı parçalarından biri oluyorsun ve sözlerin, hüzünlerin, acıların, sevinçlerin, sevişmelerin hep yüksek duvarlar ardında gizlenen eller tarafından yazılan bir senaryo aslında. Sana öğretileni, senden isteneni, sana söyleneni yaşadıkça değerlisin onların gözünde. Kendini tükettikçe kazanıyorsun, kazandıkça tüketiyorsun, tükettikçe seviliyorsun bu dünyada...

Ne giyeceğini sana MODA söylüyor, nasıl yaşayacağını TREND belirliyor, ne duyacağına, ne bileceğine, ne göreceğine MEDYA karar veriyor. Düşünmeye bile gerek duymuyorsun çünkü POLİTİKACILAR senin yerine de düşünüyor, karar veriyor. Sonra sana " yaşamak bu " diyorlar ve sorgusuz kabullenmeni bekliyorlar.

Mantığın tıkandığı yerde düşünmeyi bırakarak kolay olanı seçmeyi, sorulardan kaçmayı İNANÇLI OLMAK diye adlandırıyorlar ve sen " Ama bu mantıksız " dediğin anda sevilmeyen, istenmeyen oluyorsun.

Şimdi bir daha düşün. insanlar barış adına, din adına, aşk adına, gurur adına öldürüyorlar birbirlerini. Öyleyse inandıkları herşey SAHTE, söyledikleri herşey ÇELİŞKİ. O halde sen de kendi gerçeklerini, kendi doğrularını, kendi nefret ve sevgilerini yazmalısın içinde. Öğrendiklerini unut ve anla…

Kurtarılmaya değer bir şey kalmadı dünyada.

3.9.2009 - BİR BİLEN VARSA SÖYLESİN...

Kafamın içinde durmadan çoğalıyor sorular. "Kendini kandırdın" diyor birileri gülerek. birileri saygıyla eğiliyor karşımda, adıma ağıtlar yakarak merhametle bakıyor diğerleri.

Öykümü dinleyenler kadar şaşkınım, anlatsam da anlayabilmiş değilim olanları. Birileri beni suçluyorlar durmadan, gidene lanet ediyor diğerleri...

Dilimizden çıkan her sesin, dudaklarımızda şekillenen her kelimenin, beyaz sayfalara dökülen her cümlenin anlamı aslında, sözlüklerde bir kaç satırdan mı ibaret yalnızca ? Bu can yakan sırrın karmaşasıyla bulanıyor uykusuz zihnim şu anda.

Her kelimenin ağırlığı aynı mı ? her sözcüğün değeri o silinene kadar mı ? her düşünce, her his, her yemin aslında potansiyel birer yalan mı ?

SEVMEK altı harften ibaret mi mesela ? Bir silgi kağıda dokunduğunda, harfleri söküp aldığı anda, anlamı da silip alabilir mi acaba?

VEDA dört basit harften ibaret, kolayca söylenip yazılabilen, anlamının ağırlığını bilmeyen, basit ve sıradan bir sözcük mü acaba? peki ya AŞK, sadece üç küçük harf... Ona yüklediğimiz kalıcı, güçlü, baş döndürücü anlamı hak etmiyor mu aslında ?

Bazı kelimelere haddinden büyük anlamlar yüklemek, bazı kavramları mutlak, değerli, özel ve anlamlı görmek beni, olmayı asla istemediğim bir noktaya getirdi galiba. Yıkılmış, incinmiş, yalnız ve terk edilmiş bir haldeyim şu anda. Varlığım, bir insan olmaktan uzak, bir insanın yarı saydam gölgesi adeta ve yaptığım şey yaşamak değil artık, yaşamanın acınası bir taklidi şu anda.

Bana, “SENİ SEVİYORUM” dediğinde bunu “SENİNLE OLMAKTAN MUTLUYUM VE SENİNLE KALMAYI İSTİYORUM, EVET BEN BİR BİREYİM, AMA SENİNLE DAHA GÜÇLÜ, DAHA ANLAMLI VE MUTLUYUM” diye anlamıştım, çünkü ben bu cümleyi bu anlamda kullanırdım.

Kısa zamanda saf ve gerçek bir bağlılığın sıcaklığıyla doldurdum yüreğimi, o yüreğin hükmettiği ellerimle tuttum ellerini. Ona olan sevgim arttıkça arttı, hayranlığım giderek katlandı. Kısa zaman içinde sadakatim mutlak, güvenim sonsuz, sevgim tartışılmaz bir hale geldi karşısında. O da bana aynı sıcaklıkla bakıyor gibiydi o anda.

Aşktan söz eden ilk o oldu. Bu çok özel ve çok değerli sözcüğün ağırlığı karşısında durakladım. hatta beni bu yüzden yadırgadı. “AŞIĞIM SANA” diyordu ve bunu inanarak, inandırarak söylüyordu. bu sihirli sözcük içimde “ÖMRÜMÜ SANA ADAMAYA HAZIRIM, SENDEN ÖNCESİNİ VE ÖTESİNİ YOK SAYDIM, ARTIK SENİNİM” anlamına geliyordu ve ben böylesi bir yemin için erken olduğunu hissediyordum. Onu, daha yavaş olmamız konusunda uyardığımda bana karşı çıktı. Kendinden ve hislerinden çok emin görünüyordu, o an herşey bir masal gibiydi, duyduklarım ve yaşadıklarım tatlı bir rüya kadar güzeldi ve beni de bu sihire inandırması uzun sürmedi.

Tuttuğum ilk eller onunkilerdi, öptüğüm ilk dudaklar onundu. Böylesine sevdiğim ilk insan, hayatımı beraber geçirmek istediğim tek kişi, maddi ve manevi tüm varlığımla kendimi adadığım tek varlık o oldu. Çünkü o benim için herkesten farklıydı, her şeyin üstünde, gördüğüm en güzel, en masum, en duygusal, en sadık ve en dürüst insan oydu. Bu onu benim gözümde kusursuz ve vazgeçilmez yapıyordu.

“KARA KEDİM…” diyordu bana, “…BENİ HEP SEV VE HİÇBİR ZAMAN BIRAKMA.” Beyaz avuçlarını tutup hünerli parmaklarını öperek söz verdim ona. Sahip olduğum ve olmadığım her şey üzerine yemin ettim, onu sevmekten asla vazgeçmeyip onu asla bırakmayacağıma.

Ve bir gün beni sevmekten vazgeçti uğruna her şeyi göze aldığım sevgili. Geri çekilip şöyle bir baktı ve içindeki zehiri akıttı. “SEN ÇİRKİNSİN” dedi, ona bir tanrıçaymış gibi tapan adama “ARTIK SENİ BEĞENMİYORUM VE SENİNLE GÖRÜNMEKTEN UTANIYORUM” dedi bana.

Kıyamet bu cümlelerle koptu galiba.

Bir bilen varsa söylesin şimdi…

Aşkı, sevgiyi, umudu, bir deftere yazılı silik harflerden ibaretmiş gibi silebiliyor birileri. Peki ya YALNIZLIK, TERK EDİLİŞ, ÖLÜM, GÖZYAŞI… Peki ya “ACI”… 3 minicik harf. Silsem diyorum günlüğümün sayfalarından. Onun bana olan sevgisini, verdiği sözleri, vaatleri, ettiğimiz yeminleri sildiği gibi, Silsem günlüğümdeki tüm “ACI” sözcüklerini, çektiğim ızdırap bitecek mi ?

28.8.2009 - ONSUZ...

15.8.2009 - NEKROFİLİ

10.8.2009 - KABUSLAR HAKKINDA